December, familiemaand vol vrede & geluk

Ruim tien jaar geleden ben ik gestopt met deelname aan tenenkrommende familiebijeenkomsten. Vooral als bij zon gelegenheid een opa, oma, broer, schoonzus of zo iemand zich aan een speech waagde, werd de kramp in mijn voeten te erg. Het is me ook nooit gelukt een verstilde glimlach op mijn gezicht te toveren ten teken dat ik in elk geval de schijn op wilde houden een dergelijk gedwongen samenzijn leuk te vinden. Ik geef wildvreemde mensen die zich als familie ontpoppen en me daarom willen kussen, met een zo lang mogelijk gestrekte arm een hand. Ik houd niet van ongewenste intimiteiten. Misschien helaas, maar het zit er bij mij niet in om een professionele familyman te worden.
Maar ik ontkom er niet altijd aan. Vooral december is de familiemaand bij uitstek. Mijn puberende dochter, die de gave van haar vader heeft gerfd om op verbale wijze van de medemens een mentaal wrak te maken, is al dagen bezig de messen te slijpen. Mijn humeur is ver onder nul, mijn geloof in de toekomst is gebroken en ik heb legio excuses om de fles te grijpen. En dan sta ik pas aan het begin van de maand, de echte vrolijkheid moet nog komen.
Als redactielid van magazine De Republikein (komt binnenkort weer uit, bestellen bij uitgeverij Bas Lubberhuizen) heb ik eens op de redactie geopperd om als het niks zou worden met het omverwerpen van de monarchie, we altijd nog een blad konden beginnen met als doel het internationale complot de familie te ondermijnen. Hoewel we altijd binnen de grachtengordel vergaderen en je daar enig revolutionair elan zou verwachten, werd mijn opmerking niet erg enthousiast ontvangen. De familie zit kennelijk nog dieper in het bewustzijn genesteld dan het koningshuis.
Toch sta ik niet alleen in mijn afkeer. Toen enkele jaren geleden de boekenweek de familie als thema had, liepen pers en lezers er niet warm voor. Typ ik op Google de woorden familie en haat in, dan verschijnen er binnen 0,31 seconden 376.000 websites die aan mijn zoekopdracht voldoen. De site Hopelijk is dit jouw familie niet! staat bijna bovenaan. En op Ons gedachtelichaam: het Thomas evangelie vind ik onverwachte medestanders met de tekst Wie zijn familie op zijn manier niet haat, kan geen leerling van Jezus zijn!
Toch kruipt ook bij mij het bloed waar het niet gaan kan. Op internet ontdekte ik de genealogie van de Troosten. Maar goed ook, want er viel het een en ander recht te zetten. Zo las ik dat ik al in 1994 overleden was en dat ik daarvoor met mijn zus getrouwd was. Bewezen werd maar weer eens dat je het van je familie niet moet hebben. De roman Alle families zijn psychotisch van Douglas Coupland staat al jaren op mijn lijstje. Ik weet nu wat mijn kerstliteratuur is.


terug

volgende