In de kerk past maar n boek

Het gonst door het land: in Maastricht is een nieuwe boekhandel in een kerk geopend, gaat dat zien, gaat dat zien. Nou, ik ben gaan kijken en zelden is me iets zo tegengevallen. Ik waande me op een overdekte markt waar op lange tafels de waren uitgestald staan. Totaal misplaatst.
De boeken, toch een imponerend cultuurgoed dat je als een Boudewijn Bch het liefst met handschoenen aan voorzichtig openvouwt, vallen in de imposante ruimte van de kerk in het niet. Niets voorstellende hoopjes zijn ze geworden. De hoog opgestapelde dichtbundels en romans die je als bezoeker in een alledaagse, knusse boekhandel de indruk geven dat ze bij tientallen tegelijk de winkel uit vliegen, zijn in Maastricht maar lullige stapeltjes.

Niet alleen de boekhandel is van zijn identiteit beroofd, ook de kerk. Krijg ik in een kerk of klooster altijd zin om heel hard flectamus Genua te zingen laten we de knien buigen, in de lijdensweek weer overal te horen - om mijn katholieke jeugdfrustraties weg te laten galmen, in Maastricht kwam die neiging absoluut niet in me op. Geen boekhandel en geen kerk, maar een uitdragerij. In de hoek, waar ooit een bijaltaar had gestaan, worden truien, petjes en andere hebbedingetjes verkocht. Op de plaats van het hoofdaltaar zitten nu mensen koffie met taartjes te nuttigen in plaats van wijn uit gouden bekers met ouwel uit het vuistje.
Cultuurbarbaren.

Op vakantie in het buitenland lopen ze tot groot ongenoegen van hun balende kinderen het ene na het andere monumentale kerkgebouw binnen, in Maastricht bezoedelen dezelfde mensen een sacrale ruimte met hun ordinaire consumentengedrag. Jammer dat de heer J. Christus er niet meer is om de handelaren inclusief hun waren de tempel uit te jagen.

>Een behoorlijk assortiment boeken kon ik ook al niet ontdekken. Van een stad met academische en Europese allure verwacht je meer intellectuele bagage. Op de vloer van de kerk zijn de fictie en non-fictie te vinden. Toen ik dacht Is dit alles? ontdekte ik een kille ijzeren trap die naar twee verdiepingen leidde waar de wetenschap en de kunst opgeslagen staan, met vr de kasten een balkon van anderhalve meter breed. Mag ik alstublieft even langs? moest ik een lezende Maastrichtenaar tot zijn ergernis vragen. Waarom geen mooie eikenhouten treden die goed passen bij de preekstoel? Hadden ze nou maar een trap dwars door de kansel gemaakt, dan had de bezoeker daarop nog even kunnen stilhouden en zich op luide toon met enkele stichtende woorden tot het winkelende volk kunnen richten.

Dat wordt niks, daar in Maastricht. Bij de eerste de beste echte winter gaan ze failliet: de ruimte is niet warm te stoken, menig pastoor weet daarover mee te praten. En terecht, want in de kerk past maar n boek: de bijbel.

meer columns ...

volgende