Een vent van niks

Jazeker, ook ik moet iets over mijn verleden kwijt. Toen ik jaren geleden nog in mijn tot camper omgebouwde CitroŽn HY woonde, had ik in de wagen geen sanitair. Nou, dan weet u het wel: Troost pieste en poepte in het wild, op marktpleinen, bij bomen & schuttingen, maar nog net niet in de brievenbussen van de o zo verfoeilijke keurige burgerij. Goh, wat heb ik een spijt van mijn vieze gewoonten toentertijd. Maar nou doe ik het echt niet meer, hoor! Ik vraag dan ook eigenaren van campers en caravans afstand van hun onhygiŽnische gewoonten te nemen.

Tegelijk neem ik de gelegenheid te baat om excuus voor mijn hele jeugd te vragen. Hoe dom van me om jong te durven zijn. Wat een leed heb ik ouders, onderwijzers, de pastoor, kapelaan en de plaatselijke koddebeiers aangedaan door me recalcitrant te gedragen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om ze tegen te spreken. Sorry, reeds overleden ouders, dat ik als puber regelmatig de kont tegen de krib heb gegooid en zelfs vůůr mijn pubertijd wel eens uit de suikerpot snoepte, dat ik een eigen weg heb ingeslagen en geen notaris ben geworden zoals mijn moeder zo graag wilde - overigens, ze had wel gelijk als ik naar de inkomstenkant van mijn leven kijk.

Dan die studententijd. Bezetter van een aula van een universiteit, weliswaar met de nodige scepsis, want die betweters waren nog erger dan hun autoritaire vaders, maar toch: helemaal fout van me. En dan ook nog die vele sigaretten waardoor geld van de gezondheidszorg in rook is opgegaan. Vergeet de joints niet, waarover ik in het midden laat of ik ze geÔnhaleerd heb. Foei, duizendmaal foei.

Ik leer het ook nooit af. Ik schrijf al jaren columns en haal daarin wel eens mensen het bloed onder de nagels vandaan: hoe haal ik het in mijn hoofd de pais en vree van het dagelijks bestaan te ondermijnen. Ik vraag columnisten als Battus, Hofland, Gerrit Komrij, Jan Blokker evenals de erven van W.F. Hermans en Jan Wolkers op te houden de pen te hanteren respectievelijk de erfenis van hun vader of echtgenoot nog langer te accepteren. Wat hadden we als mensheid gelukkig kunnen zijn, als ze nooit hadden leren schrijven. God behoede ons voor schrijvers & denkers, non-conformisten en het zelfdenkend individu in het algemeen! Wat er van je idealen of wat daarvoor moet doorgaan overblijft, weet toch iedereen? Lees het uitermate actuele boek De Utopisten van Louise O. Fresco er maar op na.

Rest mij nog ťťn excuus: dat ik nooit zo'n matennaaier ben geworden als Wijnand Duyvendak.

meer columns ...

volgende