Vochtige streken

In het Duits heet het boek Feuchtgebiete. Met een beetje fantasie zet je voor dat woord een voornaam, bijvoorbeeld Petra, en je denkt dat het over een RAF-terroriste gaat die na jaren in het gevang op vrije voeten komt. Of gaat Feuchtgebiete over landbouwgebieden die aan de natuur worden teruggegeven om ze te laten vermoerassen waardoor allerlei vogelsoorten er gaan nestelen?

De Nederlandse vertaling is Vochtige streken en ook deze weinig opzienbarende titel zal nieuwsgierigen niet in groten getale naar de boekhandel trekken. De titel zou bijvoorbeeld kunnen wijzen op een streekroman waarin auteur Charlotte Roche ons vertelt over het moeizame geploeter op de natte gebieden achter de Hollandse dijken na het rampzalig stijgen van de zeespiegel. Ook een adverteerder op internet weet niet waar hij aan toe is. Op een website waar Vochtige streken besproken wordt, biedt een bedrijf aan de vochtproblemen in uw huis te verhelpen.

Met Vochtige streken lijkt niets aan de hand. Wel vroeg ik me af waarom er een geplastificeerde pleister op de saaie omslag geplakt is. Na wat rondneuzen in het boek veronderstel ik dat Roche graag met u zou willen fantaseren over wat zich onder zo'n vleesgetint verbandmiddel zou kunnen bevinden. En over nog veel meer wat het menselijk corpus aangaat. Want neem van mij aan dat achter de onschuldig ogende cover uiterst ondeugende teksten schuilgaan.

In Vochtige streken stelt Charlotte Roche de hedendaagse vrouwelijke hygiëne aan de kaak. Dat doet ze in schokkende scènes en niet mis te verstane bewoordingen. De feminiene zindelijkheid gaat te ver, vindt ze. Vrouwen volgen en masse de reclame die ze inpepert dat lichaamsgeuren uit den boze zijn, dat elke lichaamssap vies is en dat met uitzondering van het hoofdhaar elk haartje verwijderd dient te worden. Met afgrijnzen ziet ze dat fysieke onvolmaaktheden gecorrigeerd worden, want het vrouwelijk lichaam wordt zonder uitzondering langs de meetlat van het strenge mode-ideaal gelegd. Het geparfumeerde inlegkruisje, dat kennelijk goed wordt verkocht, is voor Charlotte zo'n beetje het summum van vervreemding (mannen zijn trouwens ook al ver weg, want in een commercial zag ik een zogenoemde metroman zijn gezicht met een huidvoedende crème insmeren, terwijl de voice-over vertelde dat je je 's morgens klaarwakker kunt voelen, terwijl je gezicht nog slaapt).

Om de goegemeente te provoceren stelt Roche zich aan de andere kant van het ideaal op en beschrijft gedetailleerd haar vochtige streken en de omgang daarmee, eventueel samen met partner. Ze heeft er geen enkele moeite mee om over fysieke ongemakken als aambeien en ander ongerief waarmee je normaal gesproken niet graag te koop loopt, omstandig te keuvelen. Charlotte Roche houdt van puur natuur.

De auteur verpakt haar boodschap in een dramatisch verhaal. Daarom noemt haar uitgever haar boek een roman. In die roman gaat ze er hard tegenaan door geen spaan heel te laten van de heilige huisjes van de modebladen en heersende conventies over seksualiteit. Vrouwen weten niets van seks, vindt ze. De hoofdpersoon van haar roman wel. Die laat ons delen in elke intimiteit die je je maar kunt bedenken. Zij is pas echt de schaamte voorbij.

Beroering alom, dat begrijpt u, eerst in Duitsland, daarna ook daarbuiten. Hebben we hier te maken met een feministisch pamflet of met ordinaire porno? vragen recensenten zich vertwijfeld af. Wat betreft de verwarring is haar boek geslaagd, commercieel ook, want het verkoopt uitstekend. Charlotte Roche maakt korte metten met de laatste taboes, belooft haar uitgever. Daar moeten we bij zijn, toch?

meer columns ...

volgende