Een la vol geslepen messen

Alleen al de gedachte aan wraak geeft mij een hoop genoegdoening. Plannen bedenken om op gepaste wijze de ellendeling die het gewaagd heeft mij iets aan te doen, terug te pakken, doen mijn hart sneller kloppen en tarten mijn fantasie. De meest wilde ideen borrelen in mij op. Ik zal de kruipruimte van zijn huis vol gier laten lopen, elke avond de banden van zijn auto lek steken of zijn vrouw influisteren dat haar geliefde elders zijn gerief zoekt. Wie weet huur ik een betonmolen en stort zijn cabrio vol cement. Of ik gebruik een methode die meer bij me past, en laat mijn verbale talent los op de gewraakte persoon, zodat ik het serpent tot in het diepst van zijn ziel tref. 'Vergelding', schreeuwen mijn hart en ziel, overtref die smerige daad in hevigheid, wraak smaakt mier- en mierzoet.

Met mijn wraakgevoelens bevind ik me in goed gezelschap. Is het niet de Bijbel die schrijft: 'Mij komt de wraak toe en de vergelding'? En wie de wereldliteratuur en niet te vergeten de opera kent, weet dat de vendetta een veel voorkomend motief is. Kennelijk, beweert Gronings universitair onderzoeker Van der Dennen in zijn artikel 'Waarom wraak zoet is, wraakgevoelens als emotioneel-operationeel complex' appelleert wraakneming aan een algemeen gevoelde behoefte aan genoegdoening. Revanchegevoelens zijn universeel en even oud als de mensheid zelf. Een hele opluchting: ik ben normaal.

Maar och, het blijft maar al te vaak bij mooie plannen. De emoties ebben weg en worden door minachting of een gevoel van superioriteit overstemd. Oog om oog, tand om tand legt het af tegen het verstand dat tot matiging en voorzichtigheid maant. Waarom zou je je druk maken om een actie van laag allooi?
Toen mijn termijn als bestuurder van een stichting er na enkele heftige jaren op zat, lag mijn bureaula vol geslepen messen. Hier en daar moest nog een appeltje geschild worden. Mijn afrekening zou hartstochtelijk en definitief zijn, mijn slachtoffers zouden om genade smeken. Maandenlang sisten de wraakgodinnen 'Pak ze' in mijn oren en probeerden me met hun geschreeuw en gekrijs tot represailles aan te zetten, maar allengs hoorde ik alleen nog hun echo's. Langzaam raakte mijn bureaula leeg, maar, mijn aard getrouw, bleef er nog n mes liggen om de allerergste ellendeling te straffen. Dat vlijmscherpe mes ligt er, wraaklustig als ik ben, nog steeds en wordt regelmatig op de slijpsteen gescherpt.

Wraak is het thema van de Maand van het Spannende Boek. Het is mijn maand, waarin ik bijna vergeten vetes nog eens de revue laat passeren en me door de gedreven geesten van de Erinyen, de wraakgodinnen uit de Griekse mythologie, laat inspireren. Heb ik hier en daar nog wat recht te zetten, zit er nog wat oud zeer in mijn ziel? Deze maand fantaseer ik over mijn eigen recht, over daden die er nooit van zullen komen. Of toch?

meer columns ...

volgende