Harry Bijl, een heel bijzondere student

Al meer dan een decennium interview ik voor het magazine Modulair van de Open Universiteit elke maand een student. Studenten van de Open Universiteit zijn bijzonder. Het zijn doorgaans tweedekansers die op gevorderde leeftijd uit interesse alsnog kennis met academisch onderwijs willen maken of zich voor hun carrière bijscholen. Slechts een enkele maal sprak ik met een jongere, die om die reden bijzonder was of voor wie de OU een mooie manier was om topsport en deeltijdstudie te combineren. Zo interviewde ik een beroemde basketbalcoach, een ICT’er die in twee jaar naast zijn werk in Moskou zijn kennis wilde opvijzelen, een psychologiestudente die in een penitentiaire inrichting werkte, en een neurotische rechtenstudent die het presteerde om 20 modules in één jaar af te leggen en die ik ontmoette in zijn flat waar alleen een tafel en twee stoelen te vinden waren en waar een schuwe herdershond me tijdens het gesprek voortdurend vanuit een hoek van de kamer bleef observeren.

Een bijzondere student was ook Harry Bijl. Het interview met hem was aangrijpend, want hij vertelde het hele verhaal van zijn gevecht tegen kanker en zijn jarenlange strijd om werk en studie weer op te pakken. ‘Ik heb vier kinderen en ik wilde dat ze het beeld van een vader zouden hebben die ervoor knokt. Dat gaf een extra impuls.’ Tijdens het gesprek aten we een broodje en ik had het idee dat de maaltijd hem goed uitkwam om zijn emoties te camoufleren. Ik heb me altijd afgevraagd of hij niet stiekem zat te huilen. Na het interview vertelde hij me dat hij zich weleens stilletjes lachte om de carrièreperikelen van jongere collega’s: ‘Ze moeten eens weten hoe relatief dat soort dingen is.’

Harry was actief bij de organisatie Alpe d'Huzes, fietste zelf meermaals tegen de gevreesde Franse berg op om samen met duizenden anderen onderzoek naar kanker te sponsoren en tot zijn dood op 7 december 2011 was hij voorzitter van Tegenkracht, een organisatie die zich met de veelzeggende woorden ‘Opgeven is geen optie’ profileert. Ik las in een oude Modulair dat Harry ondanks veel tegenslag zijn studie heeft afgemaakt. Een prestatie van jewelste, OU-bestuursvoorzitter Theo Bovens besteedde er in zijn blog terecht aandacht aan.

Meestal heb ik na een interview geen contact meer met een respondent. Maar ik kon het niet laten enkele weken geleden een e-mail aan Harry te sturen om te vragen hoe het ermee ging. Geen antwoord en ik vreesde het ergste. In de krant las ik waarom.

----------------------
Het interview is te lezen in Modulair
De blog van Theo Bovens
meer columns ...

volgende